Interclub heren : V.A.L.-KAMPIOEN !!!

Onverwacht maar daarom niet minder verdient naar ‘s lands hoogste afdeling.

Na drie jaar verblijf in ereafdeling Val gaan we ietwat onverwacht maar daarom niet minder verdiend naar ‘s land hoogste afdeling namelijk ereafdeling Kbab. Iedereen heeft daar fantastisch aan mee gewerkt want eerlijk gezegd iedereen presteerde uitzonderlijk, de weinige uitzonderingen niet te na gesproken maar ook die hadden hun verdienste. Je kan maar roeien met de riemen die je hebt en voor de Chineesjes die erbij waren doe ik mijn pet af. Respect.

Ik had zoals naar jaarlijkse gewoonte mijn voorbeschouwing al klaar op vrijdag en Werner (vrijdagavond vergeleken) Ik zat er deze maal toch wel enigszins op gelijke hoogte al zat ik er met mijn vooropgestelde 147 punten toch wel wat dichterbij dan Werner. Kampioen worden was toch wel het verste van mijn gedacht, een derde plaats had ik voor ogen, Werner en onze voorzitter hielden het dan maar bij een 6de plaats in navolging van de cadetten/scholieren dames en heren en de dames alle cat. Goed dan maar snel over naar de feiten van de dag en die waren dus niet min zoals je uit de titel als kon opmaken.

Starten deden we met Dylan Owusu die als snelste concurrent Michael Bultheel mocht begroeten en dit op de 400m horden. Je kent de kleinen of je kent hem niet maar hoe beter de tegenstand hoe meer gebeten hij is. Ik dacht bij mijn eigen als hij maar goed uitkomt bij zijn eerste horde dan komt alles goed. En of. Razendsnel over die eerste horde, naar de kop en weg was ie als een wervelwind. Laatste rechte lijn maar geen Bultheel te zien of toch maar in tweede stelling. Winst voor Dylan in 51”20, nieuw pr (-0,57 sec) en nieuw clubrecord. Binnen de eerste 13 punten.

En ik had dan al het gevoel dat dit de aansteker was voor nog vele exploten die namiddag.

Intussen waren enkele kampnummers begonnen zoals hoog, hinkstap, speer, kogel en polsstok. Het feit dat we op zaterdag nog niemand hadden op hoog deed ons beslissen om op eigen vraag van Bert Misplon hem op hoog te plaatsen met de belofte het bij één sprong te houden. Bert ging over 1m50 en haalde hiermee een gedeelde 11e plaats en anderhalf punt. En geloof het of niet maar op het einde van de rit is dit het doorslaggevende aantal behaalde punten.

Van de 400m horden naar de 400m en daar mocht junior Tibo De Smet het maar eens bewijzen in de beste reeks. Rustig gestart liep hij rustig naar een derde plaats bij het uitkomen van de recht lijn, aankomend in 49”30 en dat was meteen een niet onaardig persoonlijk record (-0.29 sec). En geloof me de trend was gezet.

Het jongste Misplonneke (Chineesje van dienst) was intussen begonnen aan zijn polsstok. We hadden afgesproken dat hij voor een pr ging en ons cadet(je) deed wat hem was gevraagd. Een pr springen en toch een aantal puntjes sprokkelen. Knap 9de met 3m20 een verbetering met 10cm. Ewaut Van Wambeke op speer, Wout Cherlet bij hinkstap en Remi Malengreaux bij kogel waren intussen ook de zo begeerde puntjes aan het verzamelen.

In de startblokken intussen scholier Kingsley Ampofo die het nu eens mocht bewijzen bij de groten en dit op de 100m. Nog niet helemaal op zijn beste niveau (hoe zou dat komen) maar toch reekswinst in 11”33 goed voor een 7de plaats.

Op de 800m was het uitkijken naar Thijs Van Der Burgt. En zoals we Thijs kennen liet hij zich nog maar eens opmerken van zijn beste zijde. Tactische wedstrijden op dergelijke meetings en dit was ook niet anders tot bij het ingaan van de tweede ronde. Thijs in vijfde stelling en bij de 200m was het nog maar eens liever sterven dan afgaan. Schitterend in 1’55”94 naar een tweede stek.

Kort daarop de 1500m en Bert Misplon moet gedacht hebben dat hij niet mocht ten onder gaan na het beginnend geweld van die anderen. Deed ie ook niet en in een nog maar eens tactische wedstrijd landde hij op de derde stek in 4’02”42. En meteen werd er nog meer druk gelegd op de schouders van zijn die nog dienden aan te treden.

De tweede Chinese vrijwilliger in de rij Remi Malengreaux, hamerslingeraar van origine, had intussen de kogel 11m70 ver gegooid wat goed was voor een 8ste plaats en de bijbehorende punten. Snel naar discus en uitkijken wat hij daar aan punten kon versieren. Wout Cherlet had intussen zijn hinkstap tot een goed einde gebracht met een 7de en 12m67 op het bord. Goed bezig zou ik zeggen. Andere Chinees van dienst en op het laatst opgeroepen was Ewaut Van Wambeke bij speer. Amper een paar trainingskes in de benen (armen) en hop voor de leeuwen geworpen. Gooide 39m25 ver en daar mag hij heel tevreden mee zijn al had een paar meter verder toch een paar plaatsen meer opgeleverd. Twaalfde  was dan ook zijn verdienste.

Tussendoor eens naar mijn briefje gespiekt en daar zat ik in alle geval op rozen. Tot daar dan toch al moest er nog heel wat komen. Zoals de 3000m waar er meer dan tactisch werd gelopen. Bij het begin van een marathon wordt normaal sneller gestart. Na een paar toch enige versnelling want Jennen kreeg het precies wat op de heupen. Een drietal scheidde zich af met Jennen erbij. Hier was ik met minder dan een eerste stek niet tevreden en Jennen heeft dat geweten. Weg op meer dan 200m van de eindstreep en binnen waren de 13 punten. Eind van 8’50”12 deed er niet toe.

Daan Deberdt, habitué al enkele jaren op de hoge horden, kreeg als snelste tegenstander Michael Bultheel. Trok zich daar misschien een beetje aan op en denderde over die horden naar een 15”998, beste seizoenprestatie en een zevende plaats. Eindelijk onder die 16”-grens dit jaar en of ie er blij mee was. Ik ook.

Hannes D’Heer op de 5000m had er voor zijn wedstrijd goed zicht op en hij moest dat dan ook maar eens bewijzen. Na een drietal ronden met drieën op zwier waaronder Hannes (schitterend) en dan maar afwachten wat het eindresultaat zou worden. Op een viertal ronden van het einde moest er eentje afhaken en nog met zijn tweetjes op stap. En Hannes had er blijkbaar zin in want op 300m van de eindstreep een dikke versnelling en de man van EA zag zwart voor zijn ogen. Letterlijk dan. Schitterende overwinning in een al even schitterend pr (-7,72 sec).

De 6m60 na twee sprongen bij ver, goed voor een 7de plaats,  waren voor Yestin Scheldeman genoeg want direct diende hij aan te treden op de 200m en met amper een paar weken training in de benen was het afwachten wat hij ging neerzetten op doe afstand. Ingedeeld in de snelste reeks finishte hij in 22”96 als 6de. Over de twee reeksen behaalde hij de 9de plaats en daar was hij achteraf niet heel tevreden mee. Hier heb ik nochtans alle begrip voor want met training achterstand kan je geen supertijden neer zetten. Behoorlijk.

Remi Malengreaux had intussen zijn tweede nummer, namelijk discus, afgewerkt en met 35m14 nestelde hij zich netjes op een 7de plaats. Ook dat punten aantal was dus netjes mee genomen.

En toen hadden we nog enkel steeple en de aflossingen en dan was het mij al duidelijk dat er ons misschien wel iet te wachten stond. Het zou toch niet waar zijn zeker. Voor mij hoefde dit helemaal niet want vertoeven in Val-afdeling en jaarlijks meedoen voor de dichtste ereplaatsen is toch tof. De mannekes en een portie geluk hebben er anders over geoordeeld.

Riken Ost, 3000m steeple, kon na al dan andere geweld natuurlijk niet achterblijven. Liet de anderen eerste nog effe op kop lopen en dan was hij weg. Had genoeg van het wandelen en liep in een gezapig tempo naar 9’20”06 en de overwinning. Wat dacht je.

De aflossingen dan waar we zowel op de 4x100m (Kingsley, Yestin, Dylan, Wout) als op de 4x400m (David Brutsaert, Thijs, Tibo, Dylan) toch wel sterk stonden om een woordje mee te praten. Op de 4x100m allemaal degelijke wisselbeurten en naar een schitterende plaats. Toen de laatste tussenstand werd afgeroepen hadden we evenveel punten als Eendracht Aalst en anderhalf punt meer dan AV Toekomst. Winst op de 4x400m besliste over winst in einduitslag. Spannend toch. En dan had ik al lang op mijn heupen. De zenuwen raasden door mijn lijf. Het zal toch niet waar zijn zeker. Het verloop van de 4x400m ga ik jullie besparen maar bij het uitkomen van de laatste bocht liep Dylan op kop met Vrijsen van Avt er netjes achter en dan wist ik het al. Geklopt op de meet en geklopt met een half puntje voor de titel.

En luttele minuten (of waren het seconden) de anticlimax.  Av Toekomst gediskwalificeerd wegens een wissel voor de zone bij de eerste aflossing (of iets dergelijks, het is mij 24 uur later ontsnapt) en de euforie brak los bij ons legioen. Gek gedoe alom want wij pakten met ons tweede plaats de beker van Vlaanderen en bewandelen de weg naar ’s lands hoogste afdeling waar we jaren geleden jaren lang hebben thuis gehoord, ere-afdeling Kbab.  Uitkijken wordt het dus naar volgend seizoen en wat iedereen gisteren wel besefte en ik meer dan anderen. Er is werk aan de winkel en ik hoop dat iedereen dit beseft.  Mijn dank gaat hier eerst en vooral uit naar de heren CV’s voor hun inzet. Zonder hen hadden we dit niet kunnen verwezenlijken. En zeker naar al de anderen voor hun knappe prestatie. Dank aan de trainers die dit hebben helpen verwezenlijken. Ook zonder hen ging dit niet kunnen.  En nen dikke merci aan de trouwe supporters zonder wie we ook niet kunnen.

Merci Rik voor de versnapering want ook dat hadden we nodig en sorry Werner dat ze er u hebben in gekieperd. In de waterbak dan want dit kon ik zeker niet goed keuren. Ze hadden beter de voorzitter genomen. IK was blij dat ik alleen naar huis was want ik heb de ganse weg van St Niklaas naar Eke zitten mee zingen als een gek. Blij als een kind met het resultaat. Merci mannen want dit doet deugd als had ik dit laatste toch niet vooropgesteld zoals ik eerder heb vermeld. Maar het zij zo jullie verdienen dit. Volgend jaar doen we mee met de groten en we laten ons niet doen. Afgaan en zakken staat niet meer in mijn woordenboek. Ik heb dit met de club éénmaal mee gemaakt drie jaar geleden en dat wil ik niet meer.

Een dolgelukkige secretaris

FOTOREEKS (met dank aan Jimmy C.)

bekerwinstHeren