Vlaams Kampioenschap alle categorieën : 5x Goud !!!

5x Goud, 2x zilver en 1x brons, aangedikt met twee 4e plaatsen en een 5e is het ruime arsenaal aan ereplaatsen op het Kampioenschap van Vlaanderen. Een mens kan er al eens voor naar het verre Limburg afreizen…

Vroeg uit de veren dus om de verplaatsing naar Heusden-Zolder te maken en de weersvoorspellingen waren alles behalve schitterend. Maar voor één keer zaten Frank en Sabine er ook naast in positieve zin, behalve wat regen onderweg, bleef het tijdens het gehele kampioenschap droog met zelfs af en toe een zalig streepje zon. Enig nadeel dat bleef, een met momenten wel heel frisse wind, die dan nog hard in het voordeel stond.

Goed en wel aangekomen kregen we reeds de melding van de speaker dat Remi Malengreaux in het naburige Alken de hamercompetitie naar zich aan het toe trekken was. Hield ook stand en eer het KvV goed en wel begonnen was op het hoofdplein hadden we ons eerste goud al binnen dankzij Remi. Dropte bij zijn beste poging het tuig 60m56 ver!

Ter plaatse, in Heusden-Zolder, begon Stefanie Dadayeva als eerste van de Ratjes aan de competitie in het polsstokspringen en zij had duidelijk bij bepaalde sprongen last van de wind, of heb ik het mis. Verkeerd nochtans in behoorlijke forme, doch dit keer verliep het ietsje minder voor Stefanie en zij moest zich met een 8e pl tevreden stellen met 3m40 als beste sprong. Zowat tegelijkertijd mocht Sarah Rutjens zich opmaken voor de reeksen van de 100m met slechtes één doel : plaatsen voor de finale en dan zien we wel voor de pas uit blessure terugkerende Sarah. Deed het netjes in 12″14 en een zware “oef” kon er van af. “Later op de dag zien we wel”, was haar motto.

Van het korte werk sprong men dan naar het langste nummer van de dag en onder de eerste zonnestralen mocht Jolien Deschaepmeester de 5000m afwerken. Kon in principe nooit op het podium komen tegen drie beteren maar speelde het verdorie slim. Wagonnetje aanpikken en zolang volgen als ik maar kan. Deed het prima tot drie ronden van het einde, toen brak de veer als de beteren een tandje bijstaken. Sleepte toch een 4e pl uit de brand, de meest ondankbare, maar ook de hoogst haalbare dus ik denk dat Jolien best tevreden zal zijn. Zette als chrono 17’35″46 neer.

Terug schakelen naar de korte spurtnummers dan maar en ondertussen was ook Jolien Boumkwo begonnen aan haar kampioenschap in het hamerslingeren, ook al op het terrein in Alken. Kreeg het niet onder de markt met Vanessa Sterckendries en dit keer strandde Jolien dan ook op de 2e pl. met 61m07. Naast het goud van Remi nu zilver voor Jolien; de hamerslingeraars hadden hun taak dus volbracht, uitkijken naar de rest nu.
En om medailles te pakken moet je finales halen en in de reeksen die er aankwamen op de 200m en de 100mH hadden de dames dat prima begrepen. Bij de heren op de 200m kwam Yestin Scheldeman amper 9/100 te kort om zich te plaatsen voor de finale, dedju toch want die had er ook nog wel bij gekund zeker na wat de dames hem voordeden. Laures Bauwens plaatste zich met 25″16 met de hakken over de sloot voor de finale, Imke Vervaet knalde meteen naar de beste tijd van alle deelnemers en zette 24″03 op de tabellen, maar daar begon het spelletje van de wind : Imke had +3.2 terwijl in de eerste reeks bijvoorbeeld 0.0 werd gemeten.
Zelfde scenario bij onze hordenlopers waar bij de heren Daan Deberdt werd uitgeschakeld in de reeksen 110mH met 15″69 en waar onze beide dames die aan de start kwamen zich met verve in de finale liepen. Eline Berings en Shari Lammens mochten zij aan zij van start gaan in de eerste reeks op de 100mH en de tegenstand zal het geweten hebben. Met een wind van +0.3 hadden ze geluk (de andere reeks zou meer dan 3 opmeten) en Eline freewheelde naar de finale in 13″41. Shari volgde haar netjes en hield uittredend kampioene Van Diest knap af voor de 2e pl en pakte met 14″05 een ferm PR er bovenop.

De horden bleven op de piste staan tijdens de pauze en goed 2u na dit intermezzo mochten onze horden-finalistes terug de spikes dichtknopen. De verwachte regen bleef dus uit, gelukkig maar, maar die wind….
Eline Berings kwam het snelste weg in de finale en eens halfweg kon haar nog maar weinig gebeuren. Liep feilloos naar 13″33 met een wind van +0.5. Goud nummer twee binnen voor de onzen! Shari Lammens zou serieus uit haar pijp moeten komen om een ereplaats te pakken want de andere finalisten zaten qua tijd op een zakdoek. Deed het schitterend door opnieuw de uittredende kampioene achter zich te houden en met een forse eindjump de 4e pl te pakken in 14″10. Net als Jolien op de 5000m de meest ondankbare plaats, maar eveneens het hoogst haalbare dus ook een tevreden Shari in Heusden-Zolder.

En nu waren we goed gelanceerd want de finale wan de 100m bij de dames volgde al snel op de horden en Sarah Rutjens hield woord. Alles mag, niets moet en dan kan je ontspannen lopen natuurlijk. Knalde vanuit baan 2 naar een schitterende 3e pl in 11″87, al was daar wel een wind van +4.1 voor nodig. Maar toch, het gevoel er terug bij te horen deed Sarah stralen “tussen die jonge snotters” zoals ze zelf zei. Proficiat en dit oogt mooi voor wat nog komt deze zomer.

DSC_0826

Hannes op weg naar het zilver 3000ST

Om de verveling tegen te gaan switcht men dan terug naar wat langer werk en dit met de 3000m steeple en waarom zouden we daar ook eens geen medaille in pakken? Hannes D’Heer was onze man in de wedstrijd en na goed één ronde was het al duidelijk; het werd goud of zilver voor Hannes want hij koos toen reeds het hazenpad met De Brouwer. Bleef netjes in het spoor van zijn tegenstander tot hij op 300m van de streep een klein gaatje moest laten, met nog één keer de waterbak voor de voeten. Hannes twijfelde….in één jump er over en terug aansluiten of via de balk springen. Ai ai…een twijfel die hem een frisse duik in het water opleverde en weg kans op winst. Had echter genoeg reserve om zijn 2e stek vast te stellen en pakte na het “gegokt en verloren”- maar wie niet waagt niet wint-, verdienstelijk het zilver in 9’25″82.

De medaillewinst groeide en er kwam nog wat op ons af. Jolien Boumkwo ging aan de slag met de kogel en één keer gaan ze mij kloppen maar geen twee keer moet ze gedacht hebben. Zette een mooie reeks neer met alle worpen rond de 15m, als beste liet ze 15m07 noteren en dat was genoeg voor het gouden hangertje.
Dan was er even tijd om op adem te komen en een korte som te maken van wat we al binnen haalden. 3x goud, 2x zilver en 1x brons + 2 knappe 4e plaatsen. Ondergetekende maakte daar al snel 5x goud van… want we hadden nog iets in petto maar eerst de 800m waar Jelle Biebaut het in de eerste reeks van de rechtstreekse finale verre van slecht deed en met 1’57″29 zeker niet had misstaan in de (op papier) snellere tweede reeks. Ziet er ook nog goed uit voor de komende weken en maanden.

DSC_0633

Ijzersterke Imke Vervaet op de 200m

Opmaken dan maar voor de 200m dames finale en wie zich de finale van 2016 herinnert weet dat dit een finale op hoog niveau zou worden. De clash tussen Imke Vervaet en Manon Depuydt (ACME) kreeg een heruitgave en wat een finale kregen we. Imke kon al snel enkele meters goed maken op Depuydt, maar die liet het niet aan haar hart komen. Zij aan zij de rechte lijn in en het leek in het voordeel van de Meetjeslandse uit te draaien. Tot een ijzersterke Imke in overdrive ging en met een fantastische eindjump de zege mee graaide in 23″73 tegenover 23″74 voor Depuydt. Dat de wind 3.0 in het voordeel blies was het minste van haar zorgen, feestje bouwen met mama en vriend was nu eerst aan de orde! Sterk! Laures Bauwens knokte zich achter het geweld van deze twee naar een mooie 5e pl, staan onze dames niet op het podium dan halen ze toch verdorie zeer dichte ereplaatsen, da’s wel gebleken vandaag.

Op naar het laatste nummer van de dag dan en mijn excuses aan Dylan Owusu, maar deze wedstrijd kon ondergetekende zelf niet meer live zien. Maar het moet een plezier geweest zijn om Dylan de 400mH te zien afwerken. Startte als favoriet en klaarde de klus ook door met 52″46 het laken naar zich toe te trekken en zo mijn gelijk te geven dat we op 5x goud zouden uitkomen.

Het Kampioenschap van Vlaanderen zit er weer op en al keken we op naar de verre verplaatsing, het was de moeite waard. Tevreden terug naar huis met liefst 8 medailles waaronder 5x goud….hier hadden we willen voor tekenen vooraf; de KRCG-truitjes schitterden in het verre Limburg !

FOTOREPORTAGE