WK Londen : Eline en Bashir sneuvelen in eerste ronde

Bashir Abdi mocht deze week als eerste van de Racingers van start gaan, dit in de reeksen van de 5000m. Bashir wou het liefst van start gaan in de 2e reeks, dit om de kat een beetje uit de boom te kunnen kijken in functie van de verliezende tijden uit reeks één, voor zover dit nodig mocht zijn.
Hij werd echter ingedeeld in de eerste reeks, al bij al nog niet zo erg want daar trof hij zijn maatje en topfavoriet voor de wereldtitel, Mohamed “MO” Farah aan. Aangezien de reeksen overleven voor Mo een fluitje van een cent zou zijn (al liep het bijna mis toen een ander atleet op zijn hielen trapte) ontfermde hij zich over Bashir en hij nam hem op sleeptouw. Bashir voelde zich goed in zijn vel en volgde de aanwijzingen van zijn trainingsmakker goed op en bij het ingaan van de laatste ronde ging niemand er aan twijfelen of Bashir de finale zou halen. Liep waarschijnlijk tactisch zijn sterkste race uit zijn carrière maar een race over 5000m duurt ook 5000m want in de laatste rechte lijn, 100m dus, liep het jammer genoeg toch nog fout. Was het een kleine aarzeling van Bashir, of kwam hij dat tikkeltje snelheid te kort…? Volgens hem zelf dat laatste en na een fantastische race was dit doodjammer want uitgeschakeld tot daar, maar met amper 1 plaatsje …. da’s balen natuurlijk.

Bekijk op DEZE LINK het interview dat Bashir gaf aan Atletieknieuws, kort na zijn race.

Twee dagen later, vandaag vrijdag, was het dan de beurt aan Eline Berings op de 100mH. Een overwinning op voorhand want zeg nu zelf, van waar Eline terug is gekrabbeld, dat doen er niet veel na. Terug erbij horen op het allerhoogste niveau deed haar dan ook enorm deugd, alles wat erbij kwam was mooi meegenomen.
Eline, de nuchterheid zelve, wist dat alles moest mee zitten en dat ze de zo goed als perfecte race zou moeten lopen om zich te kunnen plaatsen voor de 1/2 finales. De tegenstand op de horden is immers ook niet blijven stil zitten, integendeel, het niveau lag nog nooit zo hoog bij de dames.
Met de gekende kanonsstart kwam Eline goed weg en even leek ze op weg naar een stunt, maar eens halfweg brak de veer. De perfecte race kwam er niet uit, maar helaas krijg je op zo’n dag maar één enkele kans.
Al bij al was Eline achteraf nog tevreden, al was ze zich er van bewust dat de tijd – 13″35 – zeker beter kan, en zoals hoger beschreven was het al een overwinning om na alle leed, er in Londen te staan.

Bekijk op DEZE LINK het (emotionele) interview dat Eline gaf aan Atletieknieuws, kort na haar race.