Marathon des Sables: Danny Cnudde brengt de mythische uitdaging tot goed einde!

Toen ik, een paar jaar geleden op VRT1, het verslag  zag van Tom Waes zijn deelname aan de Marathon des Sables, dacht ik twee zaken: als gewone mens dacht ik ‘je moet goed zot zijn om daaraan deel te nemen’, anderzijds als ‘sporter’ dacht ik: wat een voldoening moet het finishen in deze wedstrijd je niet bezorgen. Maar wat ik zeker niet gedacht heb toen is, dat er ooit iemand in mijn omgeving zou durven beginnen aan deze beproeving… fout gedacht dus: eerst was er al Yassine die in 2016  de  loodzware opdracht tot een goed einde bracht en dit jaar slaagde Danny Cnudde er dus als  tweede Ratje  in om te finishen  in deze mythische wedstrijd. Als het zo verder gaat mogen we  kunnen we binnenkort een onderafdeling ‘Woestijn-Ratjes’ oprichten 😉

En nu laat ik het woord aan Danny zelf:

 

Marokko, Marathon Des Sables 6 – 16 april

Vooraf:
Iedereen heeft wel eens een zot idee of wil wel een keer iets speciaal doen in zijn leven. Het idee om eens een Marathon Des Sables te lopen was nu zoiets bij mij. Heel lang leek dat het bij een droom ging blijven, tot op de dag dat ik mijn lieve moeder verloor. Deze bewuste dag heeft mij aangezet om mij in te schrijven voor mijn Marathon Des Sables in Marokko.
Zoals de meeste mij kennen, ging ik niet vertrekken zonder mij goed voor te bereiden.
Op korte tijd had ik al mijn nodig materiaal aangekocht en had ik voor mezelf al een volledig trainingsschema opgesteld van 8 maanden. De eerste maanden waren bestemd voor de opbouw van het dragen van een goedgevulde rugzak. Daarna heb ik mij vooral geconcentreerd om met die gevulde rugzak langere afstanden te lopen. Tussendoor ben ik 3 keer naar Spanje geweest om wat voeling te hebben met de warmte. Daar heb ik ook veel gelopen in het zand.

Ook mijn voedingsschema stond vlug op punt. De hoeveelheid was nog de enigste obstakel. Ik had voor elke dag bijna 1 kilo eten voorzien maw mijn rugzak woog al 7kg zonder materiaal en watervoorziening.

Na bijna 8 maanden intensief trainen, vooral met die rugzak, was het zover.Ik ben vertrokken met het gevoel dat ik er zowel fysiek als mentaal er klaar voor was. Vrijdagochtend 6 april om 2u had ik met 6 andere Belgen die ook de MDS gingen lopen afgesproken aan de Expo en daar zijn we met een busje richting luchthaven Parijs gereden. Op deze luchthaven kwamen ook alle andere deelnemers toe. Met 3 chartervliegtuigen vlogen we richting Marokko / Ouarzazate.

Onder luid applaus van de vele helpers werden we begeleid naar de bussen die klaar stonden voor onze 6 uur durende rit door de woestijn.  Eenmaal aangekomen in onze eerste bivak werden we direct geconfronteerd met de werkelijkheid. Luxe en comfort waren de eerste 2 woorden die ik mocht schrappen in mijn woordenboek. Die eerste avond had de organisatie een heel lekker diner voorzien.
Op zaterdag 7 april moesten we 3 controles doorstaan (onze voeding, de medische attesten en de uitrusting) om goedgekeurd te worden voor deelname. Mijn rugzak woog ongeveer 12kg zonder water. Dit was ook de laatste dag dat we nog eens goed konden eten.

De wedstrijd zelf

Etappe 1: 30.3 km op zondag 8 april ( van TIMGALINE naar  WEST AGUENOUN N’OUMERHIOUT )
Het moment was aangebroken. Eindelijk mocht ik lopen in de woestijn. Ik had mij voorgenomen om geen zotte dingen te doen, lopen waar lopen mogelijk was en rusten als de beentjes moe waren.
Mijn eerste etappe viel zeer goed mee. Ik heb behoorlijk wat kunnen lopen in het zeer zonnig (40°C) en vooral mooi landschap. De laatste 7 km moest ik wandelen en voor het eerst kennis gemaakt met loodzware zandstroken.

 

 

Etappe 2: 39 km op maandag 9 april (van WEST AGUENOUN N’OUMERHIOUT naar  RICH MBIRIKA)
Vandaag stond er 39 km op het schema. Van lopen was er vandaag niet veel sprake. Voortdurend werd ik geconfronteerd met zware hoge zandduinen en na 30km moest ik nog 2km klimmen over een berg met losliggende stenen. Ik heb tijdens mijn bergklimmen een rustpauze van 20 minuten moeten inlassen. Het bergklimmen met een rugzak was niet zo evident voor mij. Ik werd direct gewaar dat dit niet in mijn 8 maanden trainen voorzien was. De rustpauze heeft mij de nodige kracht gegeven om de zware beklimming te overwinnen.

De uitdaging voor die dag was nog niet gedaan. Om 23u terwijl ik al in slaapzak lag, mocht ik kennis maken met een 3 uur durende zandstorm. Onze tent werd in mum van tijd volledig plat geblazen. Na de zandstorm hebben we met behulp van stokken het zware zeil een beetje kunnen optillen, zodat we wat meer ademruimte kregen. Veel slapen hebben we niet gedaan.

Etappe 3: 31.6 km op dinsdag 10 april ( van RICH MBIRIKA naar  NORTH EL MAHARCH)
Na een zeer korte nachtrust werd ons vlug duidelijk wat voor een ravage de zandstorm ons bivak had aangericht. Alles lag gewoon onder het zand.Met enige slaaptekort, ging ik toch met een goed gevoeld naar de start.

Gelukkig was ik nog niet op de hoogte van de loodzware etappe die mij te wachten stond. Ondanks de 4 zware bergbeklimmingen heb ik toch genoten van de adembenemende landschappen. Zoiets kan ik moeilijk beschrijven en de genomen foto’s kunnen ook niet alles weergeven. Het was gewoon prachtig. Ik vond het op een bepaalde moment zelfs ook behoorlijk gevaarlijk. Op een bergtop lopen met losliggende stenen en zowel links als recht de afgrond zien, het was toch af en toe eens slikken.

 

 

Etappe 4: 86.2 km op woens- en donderdag 11- 12 april (van NORTH EL MAHARCH naar JEBEL EL MRAÏER)
Eindelijk was het zo ver, de langste etappe waar iedereen al zo veel over gespeculeerd had. We kregen 35 uren voor deze etappe. Het was niet enkel de langste etappe maar ook de zwaarste. Op de kop toe was het dan ook nog eens de warmste dag,  volgens de organisatie bijna 50 graden !! De etappe werd omschreven als de Hel van Marokko.

Na 6 km werd het me al duidelijk waarom. Voortdurend los zand en enorm veel hoge zandduinen waar ik steeds over moest. Tussendoor kreeg ik nog een pittig bergje waar ik over moest. Na 30 km wandelen waren mijn voeten oververhit. Toen het parcours weer beloopbaar werd, was het al donker, ik zat toen op 50 km. Het landschap was de ene losse steen naast de andere.
Ik heb geprobeerd met verlichting daarover te lopen maar helaas 2 keer gevallen … waarschijnlijk ook door de vermoeidheid. Ik heb er toen de brui aangegeven, aan het lopen. Met oververhitte voeten en een pijnlijke linkere schouder van mijn val, heb ik op karakter mijn tocht al wandelend verder gezet. Na bijna 18 uren stappen was ik heel blij toen ik de finishboog zag, het was toen 2u in de vroege ochtend.

De bivak lag er verlaten bij want de meesten  moesten nog toekomen. Daar ik behoorlijk vroeg binnen was, had ik ook meer tijd om te recupereren voor de laatste etappe. Bij het opkomen van de zon, kon ik heel goed zien hoeveel tenten er nog (half) leeg waren. Het mooie was wel dat elke deelnemer die toen toekwam een oorverdovende applaus kreeg uit alle tenten.

Mijn programma bestond vooral uit veel eten en veel slapen zodat ik de laatste etappe zo goed mogelijk kon beginnen. De opgemeten schade aan mijn voeten viel enorm mee. Ik had op elke voet één blaartje net onder de grote teen. De schoenzolen waren al behoorlijk versleten waardoor elk steentje extra voelbaar werd.

 

 

 

Etappe 5: 42.2 km op vrijdag 13 april (van JEBEL EL MRAÏER naar MERDANI)
Ik kon het mij zo moeilijk inbeelden dat het de laatste etappe al was. Mentaal stond ik nog heel sterk en de benen waren nog tiptop in orde. Ik heb toen besloten om er nog eens vol voor te gaan. Ik heb gewoon de knop omgedraaid en zuiver op karakter en adrenaline mijn laatste 42km volledig uitgelopen. Ik bleek onvermoeibaar op dat moment.

Het was een magisch maar ook een emotioneel moment toen ik over de eindmeet liep! Ik was zo fier op mezelf toen ik mijn medaille in ontvangst mocht nemen! Met mijn 433 ste plaats op 1076 deelnemers mag ik van een geslaagde avontuur spreken.

Etappe 6: 7.7 km op zaterdag 14 april (van MERDANI naar MERZOUGA)

De Charity Stage was een etappe van ongeveer 8km voor een goed doel. Deze etappe moest u wel nog uitdoen maar had geen belang meer voor het eindklassement. Iedereen heeft deze etappe dan ook gewoon uitgewandeld.


Achteraf:
Daarna stond er ons nog een busrit van 6u te wachten richting het hotel. Zondag hadden we nog enkel verplichtingen en dan waren we vrij. Maandagavond werd ik door mijn 3 lieve dames thuis als een grote held ontvangen. Ook op de eerste training werd ik bedolven onder de vele felicitaties.
Langs deze weg wil ik nogmaals iedereen bedanken voor de enorme steun voor en tijdens mijn Marathon des Sables.

THANKS
Danny