Vlaams goud (VK hamer masters) en Belgisch brons (BK werpvijfkamp master) voor Chris Dupre.

Of jullie het nu willen of niet mij maakt het niet uit maar je krijgt nu eens een verslagje van de prestaties van twee ouwe bokken. Twee werpers nota bene en zoveel hebben we er in de club nu ook niet lopen. De ene liet na zijn macabere prestaties op het Bk in Ninove (kogel – discus) het Vlaams hamer voor wat het was en wou zich helemaal concentreren op het Bk werpvijfkamp. De andere diende forfait te geven voor het Bk masters te Ninove en wou van het Vlaams hamer en het Bk werpvijfkamp toch iets mooi maken.

De ene, Wim Willems dus, begon voorzichtig aan zijn 5-kamp bij hamer om zeker al een geldige poging te hebben. Het forse gedoe bleef echter uit bij zijn twee volgende pogingen zodat hij al een serieuze achterstand telde voor het behalen van de provinciale titel. Diende bij kogel uit zijn pijp te komen maar bleef er lekker inzitten. Te weinig punten weren er ingehaald. En Wim kon meteen zijn doel bijstellen als er nog iet bij te stellen was. Ook discus mislukte, bij speer haalde hij nog een normale worp maar bij het gewichtwerpen wilde het dan ook laat je al een het Vlaams hamer voor wat het is.

De andere, ondergetekende dus, zag het wel zitten bij het Vlaams hamer te Merksem. Zette van bij zijn eerste worp een degelijke 27m en nog wat op de tabellen. Bij zijn vierde poging was het bingo en gaf de andere twee opponenten het nakijken. Persoonlijk en clubrecord met 28m62 en titel zo goed als binnen. Twee worpen verder was het zover. Titel binnen ondanks een tegenpruttelende achillespees.

Een weekje koest blijven en die achillespees op zijn plooien laten komen en dan naar St Niklaas voor het Bk werpvijfkamp met het idee het podium te halen wat het hoogst mogelijke was. In een verzengende hitte (drie uur in de namiddag) begonnen met hamer en bij de tweede poging meteen een nieuw pr/cr  (28m96). Een mens zou al voor minder weemoedig gaan worden. Kogel is niet direct zijn ding dus maar direct over naar discus waar tijdens de opwarming het nukkige achillespeesje weer zijn kop opstak. Het resultaat was er dan ook naar. Drie meter minder dan het ventje kan en weg was een mogelijke tweede plaats want de dichtste concurrent voor die plaats was stukken beter in speer. Die derde plaats dan maar en bij gewichtwerpen moest het dan maar gebeuren. Begonnen met een heel goede maar uit de ring en dan weet je het wel. Eentje op zekerheid en de 9m96 was al goed voor het brons. Toch nog maar even doorgaan en afsluiten die werpvijfkamp met 10m35. Tweede op het Provinciaal en derde op het Belgisch.

Wat kan het leven toch mooi zijn. Goud op het Vlaams en de twee andere kleurkens de week daarna. Een drieluik. Ondanks de toch wel verergerende pijn aan de achillespees blij met de prestaties van die twee kampioenschappen. Volgend objectief het Bk hamer en gewicht op één september. En daar wil hij vooral bij hamer toch wel iets uit zijn mouw schudden.

 

Opgetekend door Chris