European Team Championchip : Sandnes (Noo.) 9-11 augustus 2019

Drie dagen Noorwegen met als doel bij de eerste 7 teams van de competitie eindigen. Dat was de opdracht voor de nationale ploeg van België en het zou niet simpel worden. Een aantal sterkhouders gaven forfait voor deze opdracht, laat ons bescheiden zeggen, toch wel triestig …

Maar laten we als club fier zijn dat we liefst 4 atleten mochten meesturen naar Sandnes.

Remi Malengreaux is het gewoon een meeting te openen en in Noorwegen mocht hij ook als een van de eersten aan de slag op vrijdag in het hamerslingeren. In tegenstelling tot de loop (spurt)nummers werken de kampers hun rechtstreekse finales af, dus ook Remi. Met een PR van 64m92 mag je dan hopen op een behoorlijke wedstrijd, maar het moet sinds mensenheugenis zijn dat Remi het nog eens zo “minder goed” verging. Kwam niet verder dan 58m26 en werd daar op 11 deelnemers 10e mee. Jammer, maar hij hoeft zich niet voor het hoofd te stampen want later zou blijken dat het de Belgische kampers over de hele lijn het niet te bijster goed zouden doen.

Op vrijdag stonden ook de kwalificaties in de spurtnummers op het programma, tijd voor Imke Vervaet (200m) en Dylan Owusu (400mH) om de spikes dicht te trekken en zij zouden KRCG efkes op de kaart zetten… Over deze vrijdag houden we het kort want er zou nog meer volgen, later in dit tornooi. Dylan liep – volgens de aanwezige pers – een rustige wedstrijd (vraag me af hoe je dat doet) en klokte netjes de 4e tijd met 51″64. Imke Vervaet – ook volgens de aanwezige pers – klokte “verrassend” de 3e tijd met 23″69 en dit met een tegenwind van 1.5. Nu gaan we niet hoog van de toren blazen maar de “aanwezige pers” zou er toch wel even de uitslagen van de voorbije weken mogen bijnemen dan. Nikske verrassing en dus zowel Dylan als Imke naar de finale, later op het weekend.

De finales van Imke, net als de deelname van Kiné Gaye in de 4x400m aflossingsploeg zijn voor de zondagse verslaggeving, op zaterdag moest Imke echter ook nog eens aan de slag met de 4x100m ploeg ….. en daar kunnen ze in het Noorden nu ook van meespreken, Dylan moest eveneens aan de bak. De Belgische damesploeg vertrok niet fantastisch snel  (Elise Mehuys liep kort na de start een hamstringblessure op weten we ondertussen – merci Imke voor de info ), maar de schade bleef beperkt. Imke moest als 3e loopster aan de slag, je ziet het gebeuren in de livestream en net als de commentator van dienst wisten ook wij niet wat we zagen. Wat “ons Im” daar in die bocht uit de kuiten schudde hebben we zelden gezien, België op gelijke hoogte met Ierland aan de leiding en Manon Depuydt (ACME) mocht het zaakje knap afmaken. Met 44″53 zat de winst op zak…tja, dat was misschien wel een verrassing. (alhoewel).
En wat presteerde Dylan in de finale van de 400mH ? Laten we het gewoon FANTASTISCH noemen! Kwam goed uit de startblokken en al wist hij waarschijnlijk wel op voorhand dat winst onmogelijk was, hij klampte verdikke goed aan. Hield stand in de laatste bocht en dan ruik je…een podiumplaats. Knokte in de laatste rechte lijn als vanouds en zie eens : 50″91 op het scorebord,  goed voor een knappe 3e plaats! We hebben er al spijt van dat we niet met een spandoek of zo naar Noorwegen zijn getrokken want al volgt er nog een dag, voor KRCG kan het al niet meer stuk, niet?

En dan de zondag in Sandnes :

Strijden om in de First League te blijven…en het zou een harde strijd worden. Laten we eerst eens kijken hoe Kiné Gaye er het van af bracht in het 4x400m team, de Cheetahs dus. Laat ons een kat een kat noemen – wat een woordspeling – maar dat ook hier enkele toppers … hun kat sturen kan alleen maar jammer genoemd worden. Goed, zij die de klus dan maar moesten klaren konden alleen maar hun beste beentje voorzetten, zo ook Kiné. Liep goed, maar was helaas niet opgewassen tegen de sterke tegenstand. Is bij deze een ervaring rijker en dat zal haar zeker ten goede komen in de toekomst maar de Cheetahs brachten het er niet al te best van af. Jammer, maar de afwezigen hebben ongelijk.

Wie hoger goed gelezen heeft weet dan dat we nog de finale van Imke Vervaet te goed hebben op de 200m. Omdat ondergetekende zelf in een in het honderd gelopen meeting in Aalst vast zat was hij aangewezen op de commentaren , maar cijfers zeggen soms meer dan beelden. 23″90…. niet overdreven denk je dan maar…met 2.2 tegenwind. Dan zeggen we “HALLOW”…en een derde plaats in dit gezelschap. “Ons Im” was sterk op deze #ETCH maar laat ons vooral fier zijn op alle vier onze atleten die hun steentje hebben bijgedragen om België van het behoud te verzekeren in de First League. Ze moesten bij de eerste 7 eindigen en België….werd 6e. Knappe prestatie en Imke, Dylan, Kiné en Remi : een dikke proficiat en weet ge hoe ze dat noemen in de volksmond ? “Strijden voor uw land” …. er kunnen er nog veel wat van leren! Chapeau !

Voor club en vaderland opgemaakt, J.L.