Joggers liepen de 10km, halve of hele marathon…

YES, YOU CAN!

Met deze slogan (en bijhorende grappige foto, nietwaar  Marc) sloot trainer Danny zijn presentatie af. Een presentatie met als doel ‘zijn’ joggers warm te maken voor een halve of volledige marathon. En dan wel deze in eigen home town, Gent! We spreken begin juni, de marathon stond gepland 27 oktober. 

Een strak trainingsschema werd onze metgezel de maanden die volgden. We vloekten, we genoten, we lachten en bovenal: we versterkten de groepsgeest. Intervallen, herstelloopjes, wedstrijdtempo runs. En steevast op zondagochtend , klokvast 9u, de lange duurloop. Lang, langer, langst…Als constante de vrouw van Marc aan de bevoorrading op de fiets (Carine: waarvoor dank!) en motivators Danny en/of Marc tussen de lopers. En of ze kunnen motiveren. Op momenten dat wij het voor bekeken hielden, dat de moraal ergens het vriespunt raakte of de blessures om de hoek kwamen piepen, stond immer goedlachse Danny klaar! Wat een super held! Ondanks zijn eigen blessure aan de enkel, bleef hij trouw op post. Bereidde hij elke lange duurloop voor (+verkenning met de fiets), verzorgde hij samen met Marc de administratie en mailing en tekende hij voor zo goed als elke training (halve of volledige marathon) present. 

En Marc…hij bezorgde ons een ticket to heaven…of toch in elk geval tot Gent, de watersportbaan, de topsporthal, de start van 42, 21 of 10km. 

Dat Danny zijn rol als motivator en gangmaker zou volhouden tot het einde was snel duidelijk. Aan de start ging hij total loss, manke enkel ten spijt. Niemand die nog aan de stress van de komende 42km dacht, feestje bouwen, alsof we al aangekomen waren…zo voelde het. Of was dat gewoon het fantastisch groepsgevoel dat ons een boost gaf? Aftellen, 3,2,1…daar gingen we! Als eersten die dag, want snel volgden de moedige 10km lopers en later op de middag de halve marathon helden. 

Allen bereikten we de finish. Sommigen kwamen de man met de hamer tegen maar zetten dapper door, andere verbeten de pijn, enkele bleven babbelen tot het einde of bleven net veilig in hun eigen cocon. Elk op onze manier, maar altijd de groepsgeest indachtig. Want als we iets geleerd hebben, is het wel dat het groepsgevoel het zwoegen lichter maakt. Iets wat Marc en Danny zeer ter harte nemen. Ze zijn zonder twijfel de lijm van onze groep. Met een afsluitend diner zetten we een punt achter deze sportieve uitdaging. En Danny en Marc…zij keken en zagen dat het goed was! 

Marc en Danny: een dikke welgemeende merci! 

De joggers!

PS met dank aan trainer Robert voor het meeschrijven aan ons trainingsschema en het geïnteresseerd informeren naar onze vorderingen of het luisteren naar onze frustraties!